Tu mówi kapitan.
W³aœnie pzelatujemy nad pó³nocnym ko³em podbiegunowym, co oznacza
¿e jesteœmy w miejscu, gdzie s³oñce nie zachodzi.
Proszê, siedŸ spokojnie.
- Co z twoj¹ walizk¹? - Prawdopodobnie jest w drodze do Murmañska.
- Jak tu jest w zimie? - Odwrotnie, zupe³nie ciemno.
Nie przejmuj siê.
- By³o czerwone œwiat³o. - Zielone.
Oczywiœcie, ¿e zielone. Pamiêæ mnie zawodzi.
Wszystko w porz¹dku?
- Co z jej ubraniem? - By³a naga.
- Nic wiêcej? - Tylko naszyjnik i dwa kolczyki.
- Gdzie one s¹? - Zosta³y sprawdzone.
Jutro bêdziesz mia³ wstêpny raport.
Gdzie one s¹?
Szybko przyby³eœ.
Co wiesz o sprawie?
Opuœci³a przyjêcie w œrodku nocy, w sobotê.
Odnaleziona na wysypisku œmieci 30 godzin póŸniej. To wszystko.
By³a notowana? Zna³aœ j¹?
Nie...
Ale czasami j¹ widywa³am.
- Gdzie? - Mieszka³a w pobli¿u.
Zobaczmy.
Nie znajdziemy niczego, Tom. On nawet umy³ jej w³osy.
Jej rêce i paznokcie tak¿e zosta³y wyszorowane.
- Perfekcjonista. - Nawet najlepsi pope³niaj¹ b³êdy.
- Jak dosta³eœ siê tutaj przed nami? - Wakacje... Mam tutaj rodzinê.
Policja w Sztokholmie zaatakowa³a blok mieszkalny.
Uzbrojeni po zêby.
On usiad³ w ³ó¿ku i krzycza³... W³aœnie wtedy go rozpoznali.
Starszy inspektor?
W bardzo intymnej rozmowie z g³ównym œwiadkiem.
Nie spiesz siê.
- Kiedy siê spotkali? - 9 miesiêcy temu.
Zaraz po tym jak przyby³a do miasta. Ca³y czas byli razem.
K³ócili siê tamtej nocy.
- Czy ma alibi? - Nie na ca³¹ noc.
- Sk¹d mia³a pieni¹dze? - Stypendium...
Jej rodzice nie ¿yj¹.
Dolce & Gabbana! Co najmniej 6000 koron.
Nie potrzebowa³a tego.
Byæ mo¿e dok³adnie tego potrzebowa³a.
- Co masz na myœli? - Zwiêksza twoj¹ pewnoœæ siebie.
Potrzebujesz tego, kiedy masz 17 lat.
Przynajmniej ja potrzebowa³em.
Pamiêtaj o tym.
Zwo³amy konferencjê prasow¹, kiedy bêdziemy mogli coœ powiedzieæ.
Móg³ j¹ œledziæ po wyjœciu z przyjêcia.
K³ótnia doprowadzi³a do bójki. Wpad³ w panikê.
To morderstwo nie by³o przypadkowe.
Zosta³o pope³nione zbyt umiejêtnie.
Mo¿e masz racjê... Co na to wskazuje?
Sposób, w który zosta³y usuniête wszystkie œlady.
Cieszê siê, ¿e tu jesteœ. S³ysza³em, ¿e jesteœ dobry.
Kiedy j¹ ostatnio widzia³eœ... Eilert?
- To jest w raporcie. - Tak, ale chcê, ¿ebyœ ty mi powiedzia³.
- Na przyjêciu. - Mo¿esz siê trochê przesun¹æ?
Te pokoje s¹ zbyt ma³e.
- Co robi³eœ na przyjêciu? - To, co zwykle.
Pi³em... Tañczy³em... Bawi³em siê.
Twoi przyjaciele powiedzieli nam co innego.
- Co powiedzieli? - A jak myœlisz?
Nie wiem. Oni nie s¹ moimi przyjació³mi.
- Och... dlaczego nie? - Poniewa¿ k³ami¹.
- Co? - Oni k³ami¹!
Dlaczego k³ami¹?
- By³eœ ch³opakiem Tanji? - Tak.
- Mi³a dziewczyna. - Tanja opuœci³a przyjêcie...
... kwadrans po drugiej. Poszed³eœ za ni¹?
- Nie. - To kiedy wyszed³eœ?
Zosta³em jeszcze chwilê, a potem poszed³em do domu.
Czy Tanja lubi³a, ¿eby inni mê¿czyŸni ogl¹dali siê za ni¹?
Pos³uchaj... Nie znam pieprzonego szwedzkiego.
Ja te¿ nie.
By³eœ zazdrosny. Pok³óci³eœ siê i ona uciek³a do kogoœ innego.
Bzdury.
Jej ubrania... Czy wiesz, ile one kosztuj¹?
Nie by³o jej na nie staæ... i ciebie równie¿.
Spotyka³a siê z kimœ innym.
Dawa³ jej prezenty.
Mo¿e ona potrzebowa³a jego opieki?
Ty jej nie wystarczy³eœ, Eilert.
- Do kogo posz³a? - Nie wiem.
No, dalej. Miejmy to za sob¹.
Ona posz³a do jakiegoœ faceta. Nie wiem, kto to jest.
- Sk¹d wiesz? - Dowiedzia³em siê.
Sk¹d?
Kawy?
Mam serdecznie doœæ o¿ywiania martwych ludzi.
- Tak o tym s¹dzisz. - Nie.
Powinieneœ zobaczyæ jej ubrania. Co najmniej 60 sukienek!
Raz spotka³em kobietê z 50 parami butów.
- Do czego jej by³y potrzebne? - Nie mam pojêcia.
Zakoñczmy to szybko, Erik.
Och... czy my siê spieszymy?
Z³o¿y³em podanie o pracê w Norwegii. Nie pó³nocnej Norwegii.
- By³em tutaj wczeœniej. - Wiem.
- Tak? - Tak, powiedzia³eœ mi o tym.
W³amanie do urzêdu pocztowego na wiosnê 1972.
Proszê nie stukaæ w blat.
- Wydzia³ œledczy. - Tak...?
Engstrom i Vik.
Ba³am siê, ¿e ja coœ Ÿle zrobi³am.
Na ten temat to z nim porozmawiaj.
Musisz widzieæ du¿o niesamowitych rzeczy.
- Myœlê o pracy w policji. - Widzimy tak¿e du¿o przyjemnych rzeczy.
Nie flirtuj z mn¹.
- Jestem na dy¿urze. - Tak jak my.
Kiedy jest siê policjantem wystarczaj¹co d³ugo, nic nie jest niesamowite.
Twój baga¿ przyjecha³ przed tob¹.
Dobrze.
By³em tutaj niedawno.
To przypomina mi o hotelu na zachodnim wybrze¿u,
gdzie siê zatrzymujemy, kiedy odwiedzamy mojego teœcia.
Kiedy jednego ranka obudziliœmy siê, w naszym pokoju sta³o dwoje ludzi.
Spróbowa³em siê ich pozbyæ,
ale oni nalegali, ¿e to jest ich pokój.
Eva by³a naprawdê zdenerwowana.
Tak. Oni nalegali, ¿e to jest ich pokój...?
Pokój?
Czym siê interesowa³a? Jakie mia³a marzenia?
Z kim siê zwi¹za³a?
Z kim chcia³a siê zwi¹zaæ?
Których nauczycieli lubi³a, a których nie?
Których ch³opców lubi³a? A mo¿e nie lubi³a?
Wszystko jest jednakowo wa¿ne.
To niedorzeczne, ¿e Tanja odesz³a.
Trudno poj¹æ, ¿e ona nie usi¹dzie tutaj jutro.
Ani za tydzieñ...
Niektórzy z was lubili Tanjê, a niektórzy nienawidzili jej.
ale ¿aden z was ju¿ nigdy jej nie zobaczy...
Poniewa¿ ona nie ¿yje... zosta³a zamordowana.
Co chcia³a?
- Kto? - Hagen.
Co jest miêdzy tob¹ i Hagen?
Nic. Cia³o 17-sto latki...
Co chcia³a?
ZnaleŸli plecak Tanji.
- Kiedy znalaz³eœ torbê? - Dwie godziny temu.
Obok starej szopy, niedaleko œmietniska. Jakieœ dzieci to znalaz³y.
- Dlaczego nie ma tu Toma? - Ju¿ skoñczy³.
Sprawdzi³, czy s¹ na niej odciski palców...
Gdzie on jest?
W drodze do szopy.
Zatrzymaj go.
Dowiedz siê, z kim chodzi³a do kina.
Astrid, mo¿e obs³uga coœ pamiêta.
Moment. Jon Holt...
"Pia zakocha³a sie w Thomasie,"
"ale myœli, ¿e on coœ przed ni¹ ukrywa."
"Wewnêtrzny g³os podpowiada jej,"
"w jaki sposób pozbyæ siê problemu".
Ktoœ z was czyta powieœci kryminalne?
Tak.
Niech nikt siê nie zbli¿a do szopy.
Jeœli sprawca pomyœli, ¿e torba mo¿e go ujawniæ,
przyjdzie i zabierze j¹.
To jest taka sama szkolna torba, któr¹ mia³a zamordowana Tanja Lorentzen,
kiedy opuœci³a przyjêcie w niedzielê rano.
Nie zosta³a odnaleziona. Jeœli zobaczysz albo znajdziesz tak¹ torbê,
skontaktuj siê z policj¹.
Mo¿e zawieraæ wskazówki, które doprowadz¹ nas do zabójcy Tanji.
Byæ mo¿e on nie ogl¹da TV.
Ogl¹da. Tutaj nie ma nic innego do roboty.
Czy ja ciê denerwujê?
Pewnie ca³y czas s³yszysz takie ¿arty.
Nie.
Przyszed³.
Zaczekamy, a¿ podniesie torbê, wtedy pójdziemy za nim. Cicho.
Stój! Policja!
Wszed³ do szopy.
Bierzmy go.
Nie mo¿esz nigdzie uciec. WyjdŸ, proszê.
Zakariassen! W dó³ do morza i idŸ brzegiem.
Erik, ty bierzesz zbocze wzgórza,
i jak dotrzesz do zatoki, idŸ na lewo.
Tutaj... tutaj... tutaj...
- Którêdy poszed³? - Tam...
Powiedzia³eœ w prawo...
Powiedzia³eœ w prawo.
Wtedy znalaz³em Zakariassena, le¿¹cego miêdzy kamieniami i...
On wskaza³. Pobieg³em w kierunku, który on wskaza³.
Wtedy zobaczy³em postaæ znikaj¹c¹ za kamieniem...
I wtedy poœlizn¹³em siê. Us³ysza³em strza³ i widzia³em go biegn¹cego do mnie.
Najpierw zastrzeli³ Vika, a potem bieg³ prosto do ciebie.
Co?
Po tym, jak zastrzeli³ Vika...
Sprawca bieg³ prosto do ciebie?
Przypuszczam, ¿e mnie nie widzia³. By³a mg³a.
I co dalej?
Kiedy mnie zobaczy³, obróci³ siê nagle i uciek³.
Goni³em za nim do morza.
Wtedy on obróci³ siê znów.
Strzeli³ do mnie, nie trafi³, i pobieg³ dalej.
W³aœnie wtedy zauwa¿y³em Erika i zatrzyma³em siê, ¿eby... mu pomóc.
Opisz cz³owieka, którego widzia³eœ.
To wina tej pieprzonej mapy!
Ka¿dy kamieñ jest na niej zaznaczony,
ale nie tunel pod szop¹.
Niestety tak.
Jeœli bym wiedzia³ o tym tunelu, mia³bym tam na dole cz³owieka.
Powinniœmy zawsze byæ uzbrojeni, tak jak w Szwecji.
- Kiedy bêdzie mia³a miejsce autopsja? - Jutro.
Kula jest w jego krêgos³upie.
Kula nic nie da bez broni.
Nie martw siê. Jeden z twoich detektywów
zajmie siê przypadkiem Vika.
Potrzebujemy specjalego pozwolenia na broñ,
w tym przypadku nie by³o ¿adnego powodu,
poniewa¿ nie mogliœmy siê spodziewaæ...
S³yszeliœmy, ¿e pierwszy dotar³eœ na miejsce zbrodni.
Co widzia³eœ?
By³a spora mg³a.
By³em pierwsza osob¹, która dotar³a do pla¿y...
i znalaz³em tam le¿¹cego Vika.
Nic nie mog³em zrobiæ.
Co siê czuje po stracie kolegi?
Cholerny smutek.
- To boli? - Co?
By³eœ w TV przez ca³¹ noc.
D³ugo pracowaliœcie razem?
Tylko przez rok.
- Niesamowite. - Co?
On sta³ tam wczoraj.
¯a³ujê, ¿e nie by³am dla niego milsza.
Nie martw siê. Móg³abyœ do niego mówiæ cokolwiek. On by³...
Czy masz taœmê do pakowania?
- Taœmê? - Taœmê.
- Jakie to uczucie? - Có¿...
Jakby ciê koñ kopn¹³?
Myœla³em, ¿e przyszed³eœ wy³¹czyæ œwiat³o.
Dziêki.
- To by³o nieodpowiedzialne. - Co?
¯eby wys³aæ ciebie za nim. To by³o nieodpowiedzialne.
Facet by³ uzbrojony. Sk¹d mogliœmy wiedzieæ?
Ob³¹kaniec. Pomacha³ rêkami, zanim strzeli³.
- Widzia³eœ, jak zastrzeli³ Vika? - Nic nie widzia³em.
To musi byæ trudne. By³ dobrym kumplem.
Czy usunêli kulê?
Przesz³a na wylot. To tylko powierzchowna rana.
To dobrze. Potrzebujemy ciê.
On wiedzia³, ¿e to mo¿e byæ pu³apka. W³aœnie dlatego by³ uzbrojony.
On jest zimny, opanowany i myœli,
¿e jest inteligentniejszy ni¿ policje.
Jego arogancja spowoduje, ¿e pope³ni b³¹d.
Torba Tanji zawiera coœ, co mo¿e wskazaæ zabójcê,
a przynajmniej zabójca tak myœli.
Musimy dok³adniej sprawdziæ jej zawartoœæ.
Musimy skonfrontowaæ kolegów z klasy Tanji z jej zawartoœci¹
i zapukaæ do wszystkich drzwi
miêdzy domem, w którym by³o przyjêcie, a miejscem zbrodni.
Tom... twoje wstêpne wnioski.
Tanja Lorentzen umar³a na wylew krwi do mózgu.
Przypuszczamy, ¿e nie umar³a od razu.
To nie atak na tle seksualnym. Brak spermy.
¯adnych œladów.
On pracowa³ z Erikiem przez d³ugi czas.
Ja zajmê siê spraw¹ Vika.
Dobrze.
- Musimy zrobiæ co w naszej mocy. - Oczywiœcie.
Uczcijmy pamiêæ Erika Vika,
kole¿eñskiego i dumnego policjanta,
minut¹ ciszy.
Coœ jest nie tak?
On le¿a³ na brzuchu. A nie na plecach.
- To tam znalaz³eœ Vika? - Tak.
W porz¹dku. Oznacz miejsce i zrób zdjêcie.
ZnaleŸliœmy to obok miejsca, w którym by³ Zakariassen.
Dobrze. Upewnij siê, ¿e Tom sprawdzi kulê.
Przypominam sobie hotel, gdzie zatrzymywaliœmy siê,
kiedy odwiedzaliœmy mojego teœcia...
Jednego ranka obudziliœmy siê i dwoje ludzi...
- Masz coœ do picia? - Coœ mocnego?
Koniak?
Przypilnuj recepcji.
- Lubisz whisky? - Pewnie.
- Na zdrowie! - Nie wolno mi tego robiæ.
Rozmawiaæ z obcymi mê¿czyznami w œrodku nocy?
Nie. My pijemy po cichu...
Co z tob¹?
Nigdy nie prosisz nikogo o pozwolenie?
Nie, ¿eby piæ z tob¹.
Nie masz rodziny?
Nie.
To smutne...
Bycie samotnym te¿ jest przyjemne.
Czy masz jakieœ siostry albo braci?
Nie...
Mia³em brata, ale umar³, kiedy mia³em 11 lat.
Nie znam nikogo, komu umar³ brat.
To nie takie dziwne. Myœla³em, ¿e to bêdzie krêpuj¹ce.
Kiedy poszed³em do szko³y, inni o niczym nie wiedzieli.
A ja nic nie powiedzia³em.
Ale musieli pytaæ o niego?
Tak, ale wymyœla³em historie, o tym gdzie by³
i co mu siê sta³o.
Z biegiem czasu historie stawa³y siê coraz bardziej nieprawdopodobne...
Lepiej pójdê na górê.
Twój kolega ciê szuka³.
- Kto? - Nie przedstawi³ siê.
- Jak on wygl¹da³? - Trochê starszy od ciebie.
Nieogolony...
Nigdy nie pamiêtam, jak ludzie wygl¹daj¹. Tylko wra¿enie, jakie robi¹.
- Jakie wra¿enie on zrobi³? - Trochê nerwowy.
Uœmiecha³ siê ca³y czas.
Zostawi³ wiadomoœæ?
On coœ zobaczy³. Chcia³ z tob¹ porozmawiaæ...
- To wa¿ne? - Myœlê, ¿e nie.
Nie skoñczysz whisky?
Innym razem.
Froya?
- Ty jesteœ Froya Selmer. - Ty jesteœ policjantem.
Muszê z tob¹ porozmawiaæ. Czy mo¿esz tutaj przyjœæ?
Lepiej byœ wygl¹da³ w mundurze.
- Posz³aœ na to przyjêcie. - By³am zmêczona.
Zbyt zmêczona, by zapamiêtaæ, co siê zdarzy³o?
Nic siê nie dzia³o. W³aœnie dlatego by³am zmêczona.
- Czy Tanja by³a "wciêta"? - "Wciêta"?
Pijana.
Nikt nie rozumia³ tego, co mówi³eœ.
To znaczy?
- W klasie. - Ale ty zrozumia³aœ?
Nie po raz pierwszy spotykam Szweda.
Czy rozmawia³aœ z ch³opakiem Tanji?
Czemu pytasz, jeœli znasz odpowiedŸ?
- Przejedziesz siê? - Z tob¹?
Nie chcesz?
- Mogê zapaliæ? - Nie.
Poka¿ mi coœ fajnego!
"Coœ fajnego"?
Coœ fajnego.
Ja ju¿ nie wiem, co jest fajne.
Wypuœæ mnie!
Wysiadaj...
Mo¿e chcia³abyœ, ¿ebym ci towarzyszy³?
- Myœlê, ¿e wiesz. - Co wiem?
Sk¹d Tanja mia³a te wszystkie ³adne ubrania.
Sk¹d mogê wiedzieæ?
Czy nie by³aœ jej najlepsz¹ przyjació³k¹?
Tutaj, widzisz...
To tutaj j¹ znaleŸli... w worku na œmieci.
Tanja by³a zwi¹zana ze starszym mê¿czyzn¹. Starszym ni¿ ja.
On zap³aci³ za jej drogie ubranie.
Powiedzia³aœ o nim Eilertowi.
On by siê dowiedzia³ tak czy owak.
Ale powiedzia³eœ mu... na tym przyjêciu.
Ona nie musia³a iœæ... To jej wina.
Jakie on siê nazywa? Mê¿czyzna, z którym ona by³a?
Nigdy z nim nie rozmawia³am.
Ona by³a naprawdê tajemnicza. Jakby to by³o coœ specjalnego...
spotykanie siê z nim.
- Kto? - Stara œwinia.
Gdzie oni siê spotkali?
Ona napisa³a do niego list.
Przeczyta³a jedn¹ z jego ksi¹¿ek. Zupe³nie straci³a g³owê.
Jak siê nazywa? Autor.
Jon Holt.
To nie by³o trudne, nieprawda¿?
Teraz zawiozê ciê do domu.
Tak... Engstrom.
Nie chcê wiêcej ¿adnych wizyt.
Jon Holt... Musimy siê spotkaæ.
Nie chcê siê z tob¹ spotkaæ.
Przypuszczam, ¿e rozumiesz?
Dlaczego nie?
Trzymaj policjê z daleka ode mnie,
to bêdziesz lepiej sypia³.
W ksi¹¿ce brakuje dwóch stron.
- Zosta³y wyrwane. - Co by³o na nich napisane?
Poszed³em do mieszkania Tanji, ¿eby sprawdziæ.
Czy znalaz³eœ te strony?
Znalaz³em inny egzemplarz tej samej ksi¹¿ki.
- To musi byæ cholernie dobra ksi¹¿ka? - Co by³o napisane na tych stronach?
Opis dwojga m³odych ludzi szalej¹cych za sob¹.
Wiêc Tanja kupi³a now¹ ksi¹¿kê, poniewa¿ brakowa³o dwóch stron.
Nie. Druga ksi¹¿ka zosta³a podpisana
"Dla Tanji" w³asnorêcznym podpisem Holta.
Dobra robota, Arne.
Bêdziemy musieli spytaæ autora,
czy j¹ pamiêta.
Engstrom... Muszê o coœ spytaæ.
Tak, oczywiœcie.
- Vik mia³ jakieœ problemy? - Problemy?
S³ysza³am, ¿e mia³ k³opoty z pamiêci¹.
Nie, on by³ bardzo kompetentnym policjantem.
Twoje wyjaœnienie nie pasuje do rekonstrukcji.
Powiedzia³eœ, ¿e by³eœ tutaj, kiedy sprawca strzela³ do ciebie.
Tak, dok³adnie.
I tam widzia³eœ Erika Vika.
Tak.
Porówna³am zdjêcia z twoim zeznaniem.
To niemo¿liwe, ¿ebyœ widzia³ Erika Vika w wodzie z tej odleg³oœci...
Nie w takiej mgle.
Mo¿e by³em kilka metrów bli¿ej...
- Musia³byœ byæ 15... - Œcigamy zabójcê.
Chcia³byœ zmieniæ swoje zeznanie?
Zrób to, jeœli chcesz.
Czeœæ... Zabiorê ciê do szpitala, jeœli chcesz.
- Dok¹d jedzie autobus 27? - S³ucham?
Autobus 27. JedŸ za nim!
Dziêki za telefon.
Spotkaliœmy siê?
Nie...
ale pozna³em kogoœ, kogo zna³eœ.
Niewiele wiem.
Szczup³a, ma³a dziewczyna... z ciemnymi w³osami.
- Raczej nie. - Nie udawaj.
By³eœ wystarczaj¹co g³upi, ¿eby daæ jej podpisan¹ ksi¹¿kê.
Moi koledzy szukaj¹ ciebie.
Och, to znaczy ta m³oda dziewczyna w recepcji hotelu...
Ona jest blondynk¹, nieprawda¿?
Czy to by³o m¹dre, by przyjœæ do hotelu?
Potrzebowa³em trochê wsparcia.
Ale nigdy tam ciebie nie ma w nocy... powiedzia³a.
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Nie, ale jest bardzo s³odka...
Lubi ciebie i... Mogê wyczuæ takie sprawy natychmiast.
To jak ona ma na imiê?
Nie wiem. Móg³eœ spytaæ.
Dobrze wygl¹dasz w TV. To jest naprawdê dziwne...
Zawsze mia³em taki g³êboki szacunek dla policji.
Jednak czasem trzeba trochê zmieniæ prawdê.
Pisarz to rozumie.
- Cierpisz na lêk wysokoœci? - Nie.
Sta³em zaraz za tob¹... Widzia³em ciê.
Widzia³em, jak unios³eœ pistolet i zastrzeli³eœ przyjaciela.
Ale kula, któr¹ mamy, jest z twojego pistoletu... Zgubi³eœ pistolet.
¯adna broñ nie by³a na mnie zarejestrowana.
Nie móg³byœ siê po prostu do tego przyznaæ?
Krótkie zawieszenie i z powrotem do pracy,
wszystko po staremu.
Nikt nie jest doskona³y.
Niemal wszystko zrobi³eœ prawid³owo.
Zwabi³eœ j¹ do opuszczonego miejsca. Bi³eœ j¹ a¿ do œmierci.
Wyczyœci³eœ wszystko. Umy³eœ j¹...
Nawet umy³eœ jej w³osy.
Robiê podobne rzeczy od 20 lat.
Próbuj¹c wyobraziæ sobie to, co zdarza siê po tym,...
jak przekroczysz liniê. Co siê zdarzy³o tutaj.
Fikcja sta³a siê zbyt nudna...
Kiedy posk³ada³eœ razem wszystkie kawa³ki...
wszystko staje siê jasne. Nic nie brakuje.
Masz kompletn¹ kontrolê. Kompletna kontrolê.
To zwyk³a matematyka...
Ale obliczenie tego jest niemo¿liwe.
Rozumiesz to potem, kiedy to ju¿ siê sta³o.
- Wiesz o tym... - Nie znam siê na tym.
Co wiesz o jej ch³opaku?
- O kim? - O jej ch³opaku.
Eilert...
Co z nim?
Bêdziemy musieli wymyœleæ historiê o nim.
Myœlisz, ¿e to on?
No có¿, spotka³ Tanjê kilka razy.
Szukam Froyi Selmer.
Jej rodzice nie wiedz¹, gdzie jest.
- Kto? - Znasz j¹, nieprawda¿?
- Jak ona wygl¹da? - Rozmawia³eœ z ni¹ wczoraj.
- Co powiedzia³a? - Nie za du¿o. By³a przestraszona.
- Dlaczego mi nie powiedzia³eœ? - Mówiê ci teraz.
Tak nie mo¿e byæ. Musimy wspó³pracowaæ.
Przepraszam...
Mo¿e wejdziemy?
Gdzie by³eœ w nocy 28-ego maja?
W nocy jestem zawsze w domu.
W³aœnie wtedy piszê.
- By³eœ sam? - Tak, lubiê byæ sam w nocy.
Gorzej jest w czasie dnia.
- ¯adnego alibi? - Nigdy nie potrzebowa³em alibi.
Jak pozna³eœ Tanjê Lorentzen?
Ona ukaza³a siê w moich drzwiach. Dziwna dziewczyna.
Przeczyta³a jedn¹ z moich ksi¹¿ek. Bardzo siê przejê³a histori¹.
Uwa¿a³a, ¿e mia³em niew³aœciwy punkt widzenia.
O czym by³a ksi¹¿ka?
M³odzi, którzy byli bardzo uzale¿nieni od siebie...
Fantazjowa³a na temat zabicie go...
Aby siê go pozbyæ... Sama przeczytaj.
Zrobi³am to.
Jaki to by³ rodzaj zwi¹zku?
Uwa¿a³a, ¿e to ekscytuj¹ce, spotkaæ autora.
Uprawia³eœ seks?
Ona mia³a 15 lat.
- Czy uprawia³eœ seks? - Nie.
Dlaczego nie?
By³em dla niej jak ojciec. Ona mia³a sporo problemów.
Jakiego rodzaju?
Nie chcia³a o nich mówiæ.
To sk¹d wiesz, ¿e mia³a problemy?
Ona zawsze by³a posiniaczona...
Na rêkach... na szyi. Wszêdzie.
Czy kiedykolwiek spyta³eœ j¹, dlaczego?
Upad³a, kiedy by³a pijana.
Myœlisz, ¿e jej ch³opak to zrobi³?
Ona mia³a du¿ego "pecha".
Widzia³eœ j¹ kilka razy. Sekretne spotkania.
Sta³eœ siê dla niej ojcem.
Ale kiedy zosta³a zamordowana, nawet nie poszed³eœ na policjê...
ChodŸ...
Coœ ci poka¿ê.
Spójrz tutaj.
On jeszcze s³abo widzi.
Nie... Myœlê, ¿e wystarczaj¹co dobrze.
Myœlisz, ¿e on na coœ czeka?
Nie, Myœlê, ¿e one s¹ wstrêtne.
One s¹ tylko trochê bezradne.
- Gdzie jest ich matka? - Umar³a.
- Nie dotykaj mnie! - Przepraszam... przepraszam.
Chcia³am tylko pokazaæ ci kociaki.
Ktoœ jest w pokoju. Podnoszê siê z ³ó¿ka.
Oni nalegaj¹, ¿e to jest ich pokój.
Tak, nalegaj¹. Facet odgra¿a siê, ¿e mnie wyrzuci.
Pytam, za kogo on siê do diab³a uwa¿a. "Erik Vik", mówi.
Mówiê: "Co?" "Erik Vik, Oslo".
Recepcja pomiesza³a rezerwacje.
- Mam nadziejê, ¿e posprz¹tacie. - W³aœnie to robimy.
Tutaj!
To nie moje!
Zostawcie mnie!
Jonas... wszystko w porz¹dku?
Nie mogê zasn¹æ.
Jesteœ chory.
Wymyœli³eœ to wszystko w swoim paskudnym umyœle.
Jesteœ bardzo chory.
Nie pogarszaj sprawy. ZnaleŸliœmy twoj¹ broñ.
Kula z niej zosta³a znaleziona w ciele naszego kolegi.
Co siê wydarzy³o? Sk¹d wzi¹³eœ pistolet?
Nie mam pistoletu, do diab³a.
- Chcesz adwokata? - Nic nie zrobi³em...
Nic nie zrobi³em!
Wracasz do podziemia przestepczego w Oslo?
Nie, wracam do domu. To by³a moja ostatnia praca w Norwegii.
Jak mo¿esz to znieœæ?
Co?
Dwa trupy w jednym tygodniu. To, co siê tutaj sta³o.
Myœlê o tym, ¿e widzisz to rok po roku.
Przyzwyczajasz siê do tego.
Musisz po prostu unikaæ mieszania pracy i ¿ycia osobistego.
Co do diab³a chcesz?
- Wszystko w porz¹dku? - Oczywiœcie.
- Nie wiem, czy mogê ci zaufaæ. - Co to znaczy?
Ty nie jesteœ ca³kiem zdrowy psychicznie. Nawet nie œpisz w nocy.
- Kto tak powiedzia³? - Tanja.
Ona odwiedza mnie w nocy. Nie poddaje siê.
Co jeszcze powiedzia³a?
¯e powinieneœ uwa¿aæ, z kim wspó³pracujesz.
Powinienem to wiedzieæ.
Powinieneœ bardzo uwa¿aæ, z kim wspó³pracujesz.
Tanja powinna o tym pomyœleæ.
To by³ wypadek.
Ona zadzwoi³a do mnie w œrodku nocy.
By³a wzburzona. Ch³opak j¹ rzuci³.
Rozumiesz?! To by³ wypadek.
Nie martw siê. Wszystkim siê zaj¹³em.
le mnie zrozumia³a. Chcia³em j¹ tylko pocieszyæ.
Ale wtedy by³em taki pobudzony. Ona to zauwa¿y³a.
Tylko raz i to by³o zbyt du¿o.
- Przestañ! - Ona mocno nie krwawi³a.
By³a tylko bardzo zmêczona. Po³o¿y³em j¹ spaæ.
Nastêpnie spróbowa³em j¹ obudziæ, ale ona tylko chcia³a spaæ.
Spa³a i spa³a i spa³a...
Przestañ natychmiast!
Ten twój przyjaciel... Czy on za bardzo siê zbli¿y³?
To dlatego go zastrzeli³eœ?
OdejdŸ. Nic nie mo¿esz zrobiæ.
Spadaj.
Wiem o spokojnym miejscu...
gdzie mogê pisaæ.
Mi³o ciê znowu widzieæ. Martwiliœmy siê o ciebie.
Twoi rodzice nie wiedzieli, gdzie by³aœ.
Czy przysz³aœ nam coœ powiedzieæ?
Mia³a zamiar odwieŸæ mnie do domu.
W takim razie ktoœ k³amie.
Froya opowiedzia³ mi ca³kiem inn¹ historiê o Tanji.
- Jak¹? - Eilert nigdy jej nie uderzy³.
Froya... kiedy ostatnio widzia³aœ Eilerta?
Czy to wa¿ne?
Tylko próbujê wyjaœniæ jej zwi¹zek z Eilertem.
Kochasz go,
nieprawda¿?
To by³ ten pisarz. On móg³ zupe³nie zwariowaæ.
Spokojnie. Wsi¹dŸ do samochodu, to odwiozê ciê do domu.
Eilert nie by³ œwini¹. Nigdy nie by³.
Jeszcze jedno...
Odciski palca na pistolecie zosta³y wytarte, ale Tom
znalaz³ jeden pod bêbnem, który nie nale¿a³ do Eilerta.
To tylko dowodzi, ¿e ktoœ inny dotkn¹³ pistoletu.
Chcê odciski palców Holta.
- Za³atwiê nakaz rewizji. - Ju¿ mam.
Dobrze. OdwieŸ Froyê do domu
i przyjedŸ jak najszybciej do mieszkaniu Holta.
Niktogo tu nie ma.
Znajdziemy go. Wystawiê nakaz zatrzymania.
Na pocz¹tek weŸ jego szczoteczkê do zêbów.
Prawdopodobnie znajdziesz na niej jego odciski palców.
Przeœpij siê. Wygl¹dasz na zmêczonego.
Jon!
Uspokój siê. Przyszed³em tylko pogadaæ.
Wiem, ¿e to by³ wypadek.
Ona zaczê³a siê œmiaæ... ona siê tylko œmia³a.
Nigdy jej nie dotkn¹³em.
Kupujesz jej sukienki za 20000 koron
i bierzesz j¹ do szopy, ¿eby j¹ pieprzyæ.
Tylko raz... Tylko jeden jedyny raz.
Ona wziê³a moj¹ rêkê...
Dotknê³a mojej szyji i wtedy...
dotknê³a mnie nad oczami.
Pachnia³a tak dziwnie.
I by³a bardzo ciep³a. Zbyt ciep³a.
Nie wytrzyma³eœ?
Próbowa³em.
Nie chcê s³uchaæ tego gówna.
Zaczekaj!
Rzadko spotyka siê bardziej opanowanego zabójcê.
Zaplanowa³ ka¿dy szczegó³. Nawet umy³ jej w³osy.
To nieprawda. Holt nie jest typem zabójcy.
To móg³ byæ wypadek.
On zastrzeli³ Vika.
Wpad³ w panikê.
Cieszê siê, ¿e to w³aœnie ciebie wezwali.
Muszê przyznaæ, ¿e naprawdê potwierdzi³eœ swoj¹ reputacjê.
Nigdy siê nie poddaje... Dopóty, dopóki sprawa nie jest rozwi¹zana.
Twója obecnoœæ by³a inspiracj¹ dla nas wszystkich.
Engstrom... Przeszkadzam ci?
Nie, wejdŸ.
Co za niespodzianka.
Przysz³am, ¿eby ci coœ daæ.
Co?
Wróci³am na miejsce zbrodni. Znalaz³am ³uskê naboju. Norma.
To jest szwedzka firma.
- Szwedzka policja ich u¿ywa. - Tak.
Powiedz to, co musisz powiedzieæ.